Wasz facet- pierwsze : spotkanie-randka-całus- ;-)

[Basia1]

Ja z moim kochanym razem studiujemy. Zawsze się przyjaźniliśmy i pewnego razu na jednej z imprez miłość nas zaskoczyła, spojrzeliśmy się na siebie i już było wszystko jasne :) Chyba po prostu nie zadawaliśmy sobie z niej wcześniej sprawy.

[mleczna krowa]

A ja niestety nie mam swojego ukochanego, chociaz bardzobym chciała, ale niestety sie nieskłada...ech...a mój pierwszy choc niewinny pocałunek mial miejsce juz w przedzkolu kiedy mój "przedszkolny chlopak" podarowal mi gumę do żucia z pierścionkiem...hehe to były miłe czasy... :)

[jaaa]

hmm mnie tez omijaja tu widze ze wszystkie pytania dotyczace drugiej polowki ,bo takowej nie posiadam co jest pewnie powodem tego ze nie jestem wpleni szczesliwa,pierwszy calus ? bylam mała

[Moki]

Ja swojego meza poznalam na wakacjach. Pojechalam sobie troche dorobic jako dziewczyna do dziecka do Wiednia. Pewnego dnia wybralam sie z malym opalac nad Dunaj. No i zauwzylam przechodzacych dwoch chlopakow kolo mnie tak jakos dziwnie mnie obserwowali. Po jakims czasie znowu przechodzili kolo mnie. Podeszli do mnie, zeby mnie zagadac ale ja nie umialam niemieckiego a oni ani polskiego ani angielskiego. Ale jakos sie dogadalismy. Jak okazalo sie jednemu z nich bardzo wpadlam w oko i chcialby sie ze mna umowic. Na poczatku nie wiedzialam czy sie zgodzic bo same wiec obcy kraj no i trudno sie porozumiec. Ale zaryzykowalam. Z moim mezem spotykalismy sie codziennie- rozumielismy sie bez slow. Bylo cudownie. No ale wakacje sie zblizaly do konca a tu trzeba wracac na studia. Codziennie do siebie dzwonilismy, jezdzilam w weekendy do Wiednia. Caly czas chcialam byc z nim, wiedzialam ze nie pogodze studiow i tych ciaglych wyjazdow. Postanowilam wziac rok urlopu dziekanskiego i wyjechac do Wiednia. Sprawdzic czy to "ten jedyny", moja druga polowa. Zamieszkalismy razem, bylo cudownie, zaczelismy powaznie myslec o wspolnej przaszlosci. Nasi rodzice jeszcze nie byli do konca przekonani co do naszych planow. Dzisiaj patrza na to inaczej - maja dwojke cudownych wnukow. A my z mezem jestesmy szczesliwi. Nasze uczucie z uplywem czasu staje sie glebsze. Bardzo sie kochamy, a nasze dzieci sa nacudowniejszymi dzieciaczkami na swiecie :)

[mara]

mial sprzedac moj dom i tyle. i zamiast sie zabrac za dom to zabral sie za wlascicielke. jak go poznlam to po tygodniu powiedzialam kolezankom, ze on bedzie moim mezem. a moja mama zakomunikowala mu to na ich pierwszym spotkaniu zwiazanym jeszcze z kwestia sprzedazy domu. na samym starcie mielismy komplikacje i trudne sytuacje ale najwazniejsze, ze teraz jest nam ze soba dobrze. wczoraj nie moglismy uwierzyc, ze znamy sie juz ponad 3 lata... a wydaje sie, ze to bylo wczoraj...
aha. dom sprzedal ale po roku znajomosci... 8)

[Moki]

Aha Valentina bardzo Ci wspolczuje. Ja nie wiem co bym zrobila na Twoim miejscu. Gdyby mi cos takiego sie przydazylo moj swiat leglby w gruzach i juz chyba nie moglabym zaczac od nowa.
Zastanawiam sie tylko jak po takim, krotkim czasie 4 i pol miesiaca mozesz wogole myslec o jakis operacjach plastycznych, dla mnie utrata ukochanego czlowieka oznaczalaby zalobe, nie interesowalabym sie wygladem zewnetrznym. Przynajmniej nie w tak krotkim czasie po stracie.
Takie jest moje myslenie. Przepraszam jesli Cie urazilam.

[kate]

Moki, a ja myślę, że trzeba się starać żyć i wytyczać sobie jakieś cele, bo inaczej można by zwariować....

[Gość]

Moki :)

sorry, ale nie znasz dokładnie sytuacji Valentinki....nie powinnas nawet tak pisać....jak bys wiedziala, co ja spotkało ....ona przeszla tak wiele i jeszcze musi przejść jeszcze tak wiele....utraciła nie tylko miłość swojego życia...ale zdrowie ....nie będę więcej pisać...

[Pati]

No wlasnie moki!- mila ma racje!
Podziwiam cie Valentina, ze jestes taka silna!!! I tylko ci powiem, ze wielokrotnie sie poplakalam po przeczytaniu twoich postow!, zreszta ja nie jedyna- tylko wczesniej o tym nie pisalam!
I uwazam, ze nikt nie powinien radzic Valentinie, w kwestii tego co powinna robic ze swoim zyciem- ze to 4,5 po, i ze mysli o operacjach plastycznych -( a wiadomo dlaczego mysli) bo tylko ona wie ile trzeba wysilku zeby zyc bez tak ukochanej osoby, -- ile ta dziewczyna ma sily i smiac tez sie potrafi! Wiec Valentinka - jestes moja bohaterka na tym forum!!! Jestes dzielna!!!!

[Pati]

Pierwszy pocalunek? pomyslalam o pocalunku z mezczyzna, z ktorym jestem teraz, gdzie ziemia mi sie osunelo spod nog i swiat zawirowal - taki prad przeszedl!
- ten pierwszy byl bardzo dawno temu! i nie wspominam go z takim zywiolem!
Wiem ze moj ukochany jest ta moja druga polowka, jest jak powietrze! Uwielbiam go! Znamy sie ponad 3 lata, ale mamy zamiar poznawac sie cale zycie!