życie po 30-stce :)

[milucha]

No wlasnie, dla mnie to drastyczne stwierdzenie "nie lubie ludzi"..
Jasne, mozna kogos nie lubic, tez nie wszystkich lubie ;P ..ale ogolnie lubie ludzi, lubie ich poznawac, zawsze sie czlowiek o cos wzbogaci,czegos nowego nauczy, jakies nowe doswiadczenia, poglady..

Chetnie dowiedzialabym sie dlaczego ktos mowi "nie lubie ludzi".. co nim kieruje, dlaczego tak jest ?

[maluda6]

wiem coś o tym bo kiedyś moja najlepsza kolezanka,której powiedziałam coś w tajemnicy wykorzystała to przeciwko mnie i chciała odebrać mi mojego faceta.

Kobiety to ale jednak sa suki.

[wictory]

wiem coś o tym bo kiedyś moja najlepsza kolezanka,której powiedziałam coś w tajemnicy wykorzystała to przeciwko mnie i chciała odebrać mi mojego faceta.

Kobiety to ale jednak sa suki.

smutne to ale dlatego od tej pory nie mam przyjaciółek tylko koleżanki

[NINA-30]

Milucha tez mnie to ciekawi. Szpaczek napisz czemu nie lubisz ludzi???

[maluda6]

wictory i tak chyba jest najbezpieczniej.

[szpaczek]

Szpaczku pytam bo zazwyczaj ludzie nie lubiący innych,sami siebie nie cierpią. Mają zawsze nadętą minę i zero uśmiechu na twarzy. Ale Ty siebie lubisz -napisałaś

Ja jestem jak najbardziej uśmiechnięta i radosna(czasami wręcz szalona ), lubię ludzi ale tych którzy są np. moimi pacjentami itp. dla nich mam zawsze uśmiech bo lubię swoją pracę a przez to i ludzi których w niej spotykam. Nie lubię jednak ludzi poza pracą , nie lubię pozornych przyjażni (np. "forumowych") nie lubię ludzi na ulicy denerwują mnie , nie lubię rozmawiać ze "znajomymi' szkoda mi czasu i energii , nie mam czasu dla nielicznych przyjaciół szkoda mi więc go marnować na poznawanie nowych ludzi i szkoda mi na to energii ,rzadko ktoś wzbudza moją sympatię , ciężko to opisać , odludkiem i mrukiem nie jestem ale ludzi z założenia nie lubię , nie wiem jak to zdefiniować Jest jeszcze tak że jeżeli poznaje już kogoś nowego to z założenia go "nie lubię" czyli myśle o nim na starcie żle i musi minąć trochę czasu żeby to się zmieniło , chyba w tym głównie tkwi sedno tego nielubienia

[Sabrina]

Rysia wszyscy ludzie którzy staja na naszej drodze staja PO COŚ. Maja nas czegos nauczyć,cos nam uswiadomić.
Jezlei człowiek nie wierzy w reinkarnacje,to nie zrozumie tego wszystkiego. Nie żyjemy tylko teraz.Żyliśmy i bedziemy żyli jeszcze wiele,wiele razy. Całkiem mozliwe,że w którymś tam wcieleniu to ty go zdradziłaś i teraz zeszłas na ziemie,zeby POCZUC JAK TO JEST BYC UPOKOZONA,ZDRADZONA. Gdy byś w to uwierzyła,to łatwiej było by ci wybaczyć Jak nie wierzysz w takie rózne czary-mary,w przyczyne i skutek,to nie bedziesz wstanie wybaczyć.
Dobarz by było gdy byś kupiła sobie te ksiązkę,
http://www.metoda-tippinga.pl/index.php ... 2&Itemid=3" onclick="window.open(this.href);return false;
"Colin dostrzegł, że tak długo jak przyjmujemy, iż stała nam się krzywda, nie jesteśmy w stanie, mimo największych chęci i determinacji, prawdziwie wybaczyć, uwalniając się od zgubnego ciężaru emocji. Proponuje więc coś, co z punktu widzenia zdrowego rozsądku wydaje się nie do zaakceptowania, a mianowicie otworzenie się na możliwość, że wyrządzona nam krzywda była tak naprawdę darem dla nas, więc nie ma czego, ani komu wybaczać. Podejście to zakłada, iż jednocześnie istniejemy w dwóch światach: ludzkim i duchowym. To co w świecie ludzkim jest krzywdą zasługującą na karę i zadośćuczynienie, w świecie duchowym jest darem dla nas, szansą na uzdrowienie i wzrost. Jak twierdzi autor, nie musimy nawet być głęboko przekonani do takiej duchowej interpretacji rzeczywistości, by poczuć ulgę, uwalniając się od emocjonalnego bagażu bólu, nienawiści, czy zazdrości. Wystarczy jedynie odrobina otwartości na tę ideę. "

Miałam ze Szpaczkiem spiecie na forum ale IDENTYCZNIE patrze na ludzi jak ona i mam takie samo podejście do znajomych,do "przyjazni".

[wictory]

Szpaczku pytam bo zazwyczaj ludzie nie lubiący innych,sami siebie nie cierpią. Mają zawsze nadętą minę i zero uśmiechu na twarzy. Ale Ty siebie lubisz -napisałaś

Nie lubię jednak ludzi poza pracą , nie lubię pozornych przyjażni (np. "forumowych") nie lubię ludzi na ulicy denerwują mnie , nie lubię rozmawiać ze "znajomymi' szkoda mi czasu i energii , nie mam czasu dla nielicznych przyjaciół szkoda mi więc go marnować na poznawanie nowych ludzi i szkoda mi na to energii ,rzadko ktoś wzbudza moją sympatię , ciężko to opisać , odludkiem i mrukiem nie jestem ale ludzi z założenia nie lubię , nie wiem jak to zdefiniować Jest jeszcze tak że jeżeli poznaje już kogoś nowego to z założenia go "nie lubię" czyli myśle o nim na starcie żle i musi minąć trochę czasu żeby to się zmieniło , chyba w tym głównie tkwi sedno tego nielubienia

ja mam podobnie i nie wiem jak u Ciebie ale ja po prostu potrzebuję więcej czasu niż inni żeby się do kogoś przekonać i na początku jestem bardzo nieufna. Myślę ,ze przez to niektórzy mogą postrzegać mnie jako mruka lub samotnika, natomiast jeżeli już się do kogoś przekonam potrafię nawiązać naprawdę fajne relacje.
Odkąd pamiętam byłam "inna" przychodziłam do domu np. z pracy i zamykałam się w swoim pokoju "w swojej samotni" nie ciekawiło mnie plotkowanie np. z mamą i siostrą ,przez co miały do mnie pretensje i nazywały właśnie mrukiem ale każdy jest inny i ma swój własny świat.

[szpaczek]

Miałam ze Szpaczkiem spiecie na forum ale IDENTYCZNIE patrze na ludzi jak ona i mam takie samo podejście do znajomych,do "przyjazni".

też to już kiedyś zauważyłam po jakiejś Twojej wypowiedzi

[samanta_kafe]

smutne to ale dlatego od tej pory nie mam przyjaciółek tylko koleżanki

ja tak samo, nigdy, przenigdy już żadnej przyjaciółki