Dziękuję dziewczyny za odpowiedzi.
Faktycznie robię błąd starając się cały czas go tłumaczyć.
Nie wiem jeszcze jakie zachowania powinny być na porządku dziennym w związku, ponieważ on jest moim pierwszym facetem "na dłużej", takim z którym mieszkałam itd... Wiem, że przemoc nie jet dopuszczalna, ale on nigdy nie zostawiał śladów...ewentualnie jakieś zadrapanie,albo siniaka,ale kto udowodni że to on zrobił? W związku z tym obdukcje byly bez sensu, bo nic by nie wykazały...
Dziś rozmawiałam z moją babcią, wielką zwolenniczką ratowania małżeństw za wszelką cenę. I wiecie co? Po licznych rozmowach z nim, powiedziała że ma zaburzenia osobowości, donosi na mnie jakieś niestworzone historie (kiedy idę na wykłady, czy zaliczenia to on mówi jej, że idę spać z kimś za kasę?!), mówi że BIJE dziecko (kiedy mu raz dałam lekkiego klapsa, ktorego nawet nie poczuł przez pieluchę, że po raz enty wchodził na wysoki blat).
Wczoraj, chcąc nieco uprzyjemnić popołudnie, dokładnie posprzątałam wszystko, zrobiłam mu obiad z deserem i byłam dla niego bardzo miła,a on zaczął mi robić awanturę. Gdy zapytałam czemu to robi, odpowiedział- cytuję: "Bo od tygodnia mi dupy nie dajesz, tylko innym!".
Gwoli wyjaśnienia: od tygodnia nie wychodzę właściwie z domu, bo mam alergię, zapuchnięte oczy i okres. Po prostu tragedia
Z zewnątrz ludzie myślą, że jestem bardzo silna i raczej dominuję w związku przez co większość (w tym jego rodzina) sądzi, że to ze mną jest coś nie tak. Nie potrafią przyjąć do wiadomości, że on tylko stwarza pozory uległego, dobrego i kochającego męża.
A i rozmawiałam z jednym adwokatem. Powiedział, że on nie może jako argumentu podać mojej zdrady, ponieważ wiedział o niej i mimo wszystko kontynuował ze mną pożycie i to długi czas.
U mnie wszystko zaczelo sie szybko, majac 18 lat zaszlam w ciaze, bylam bardzo zakochana, urodzila sie corka. Maz okazal sie okropny, nie wracal na noc, bil mnie, oszukiwal, po 3 latach rozwod. Pozniej byly przelotne znajomosci. W koncu poznalam D, bylismy 4,5 roku razem, pasowalismy do siebie faktycznie jak dwie polowki jablka, ale bylismy chyba zbyt mlodzi i glupi, w koncu mialam dosyc klotni i go zostawilam, dla kolegi ... Wydawal mi sie kompletnym przeciewienstwem, spokojny, madry. Z tego zwiazku mamy 2 dzieci i wlasnie sie rozstajemy. On jest dobrym czlowiekiem, ojcem, ale kompletnie nie nadaje sie na TŻ. Nie rozmawiamy ze soba, nie uprawiamy seksu ( rok temu mielismy 5 miesiecy przerwy) on nie ma takich potrzeb. Spimy oddzielnie. On jest typem samotnika, ja osoba towarzyska. Przez niego nie mamy wcale znajomych, nikt nas nie odwiedza, bo coz ... on jest troche dziwny, zawsze ma racje, wszystko wie najlepiej, ludzie maja go po prostu dosyc. Dla niego liczy sie spokoj, komputer. W sumie od poczatku nie bylo za dobrze, ale chcielismy dziecko, drugie, ze tak powiem jest na swiecie dzieki niemu, on bardzo chcial i wyszlo jak chcial. Nie widze juz szans, nie kocham go ... Jestem ciagle nieszczesliwa, znerwicowana. Jest mi przykro, ze znowu nie wyszlo, ze dzieci nie beda mialy normalnej rodziny. Bede tez miala przyklejona etykiete, bede sama z trojka dzieci, ale chyba wole to, niz byc z kims po to by byc. Poswiece sie dzieciom, a pozniej moze jeszcze kogos poznam.