Beauty w Polsce

Super art. :bravo

"Czy faktycznie młodzi Polacy stali się już tak bardzo zakompleksieni, aby dowartościowywać się poprzez tego typu portale społecznościowe pełne "specjalistów"?

Ostatnio kolega zaprosił mnie do uczestnictwa w znanym portalu społecznościowym, gdzie ponoć można podyskutować na ciekawe tematy z osobami o tych samych zainteresowaniach. Stwierdziłem, że to fajna sprawa. Jednak to, co zastałem na tym portalu przekroczyło moje najśmielsze oczekiwania. Zamiast zwykłych ludzi zobaczyłem samych "directorów", "managerów" i innych jeszcze bardziej wylansowanych super-hiper specjalistów.

Społecznościowy portal biznesowy

Brzmi profesjonalnie i na pierwszy rzut oka daje jasny przekaz, że mamy do czynienia z czymś zupełnie innym, niż doskonale przez nas znane portale służące albo prezentacji swoich wdzięków, albo do chwalenia się, ile to ja w życiu nie osiągnąłem. Czy faktycznie?"

Na pierwszy rzut oka mniej wyzywająca szata graficzna, bardziej stonowane kolory i maleńkie tylko zdjęcia ukazujące daną osobę. Faktycznie trzeba przyznać, że szatą graficzną znacznie różni się od "krzykliwych" kolorystycznie innych portali społecznościowych. Widocznie intencje twórców co do stworzenia portalu biznesowego były szczere. Niestety ci sami twórcy zapomnieli, że my Polacy mamy jedną, obok narzekania ogromną wadę. Otóż nie wiedzieć czemu na siłę próbujemy udowadniać wszem i wobec ile to nie osiągnęliśmy i jak jesteśmy wspaniali na tle tego całego "plebsu".

Sami prezesi

I tak, zamiast Kierownika Działu Rozwoju mamy: Business Development Managera, zamiast Dyrektora musi być „Director”, zamiast Kadrowej jest „Personal Manager”, zamiast Kierownika Projektu musi być: „Project Leader” itd. itp. Ok. zgodzę się, że w zagranicznych koncernach faktycznie mogą funkcjonować takie stanowiska w strukturze, ale w polskich? Tutaj przypomina mi się wielka przemiana ze sprzątaczki na „Konserwatora Powierzchni Płaskich”. Nie zdziwiłbym się, gdyby takie stanowiska pojawiły się w opisach czego to w życiu nie osiągnęliśmy.

Same opisy stanowisk to nie wszystko. Niektórzy prześcigają się wręcz w tworzeniu swoich fantastycznych CV. Niewiarygodne iloma fantastycznymi rzeczami potrafi zajmować się „Key Account Manager” – dla nie wtajemniczonych Przedstawiciel Handlowy. Oczywiście w parze ze wspaniałym stanowiskiem idzie poziom wiedzy. Wielkie dysputy „Managerów” z „Directorami” co było wcześniej jajko, czy kura itp.

Skąd się to wszystko bierze?

Dlaczego na siłę próbujemy udowadniać wszem i wobec ile to osiągnęliśmy i jacy jesteśmy wspaniali? Być może wynika to z zachłyśnięcia się wolnością gospodarczą po 89 roku, być może jesteśmy tak bardzo zakompleksionym narodem, że musimy samym sobie udowadniać, że jednak coś w życiu umiemy zrobić. Być może wszechobecny konsumpcjonizm pcha nas do tego wyścigu. Tym samym zadajcie sobie pytanie moi drodzy „Managerowie” i inni: Czy nie byliście szczęśliwsi, jak mieliście 5zł w kieszeni i zamiast wypasioną bryką jeździliście małymi fiatami? Czy nie lepiej było, jak nie brałem/am udziału w tym wyścigu? Chwila refleksji może zmienić całe Wasze życie i to zmienić na lepsze…

Jeśli jest to przytoczony art. proszę podac zródło z autorem

No i tu jest ten sam problem bo nie moge odszukac tego art. Tez pochodził z
http://www.papilot.pl/?gclid=CIeKjNqenpsCFcwUzAodbH18jw" onclick="window.open(this.href);return false;

Wlasnie chodzilo mi po glowie: jak bardzo trzeba sie przestawic, aby "dopasowac sie" do tych wszystkich managerow i leaderow. W sytuacji, kiedy ubiegam sie o prace, musze krakac tak, jak to faceci, u ktorych sie przedstawiam, by robili. "Sprzedaje sie" - mam same pozytywy. Im wiecej przeolbrzymie, tym lepiej dla mnie. Tylko cos mi przeolbrzymianie nie wychodzi. Za szczera jestem. Moze i pracowita, ale szczerosc w rozmowie kwalifikacyjnej nie poplaca. I zawsze mnie praca, do ktorej sie zglaszam, "fascynuje". Moja kolezanka sprzatajac jeszcze potwierdzala, ze ja to zajecie zachwyca. Ja na to, przepraszam za wyrazenie, ... no nie przechodzi mi to jednak w formie pisemnej. Zakladam grzecznie garniturek i biznesowy makijaz i mam tak sie zachowywac, jak by to bylo dla mnie codziennoscia. Garniturka bardzo nie lubie, bo sie czuje sztywniacko. W liceum juz mi z tym zaczynali, ale szczesliwie dostalam sie na studiach na mniej "sztywny" kierunek. W kazdym razie luuudzie, co sie dzieje?

W bylej firmie sprzedawane byly projekty, ktorych firma sama nie posiadala, bo ich jeszcze nie kupila. Ostatnio przedstawialam sie w firmie, ktora jeszcze nawet nie wiedziala, czy mnie moze zatrudnic, bo nie otrzymala zlecenia. To samo bedzie w nastepnej firmie.

fajny artykuł
przypomniało mi sie jak kiedyś byłam na wczasach w Włoszech i tam był pan engineer od przepychania toalety

majamajamaja pisze: "Sprzedaje sie" - mam same pozytywy. Im wiecej przeolbrzymie, tym lepiej dla mnie. Tylko cos mi przeolbrzymianie nie wychodzi. Za szczera jestem. Moze i pracowita, ale szczerosc w rozmowie kwalifikacyjnej nie poplaca. I zawsze mnie praca, do ktorej sie zglaszam, "fascynuje".

to wszystko w ogole dla mnie jest jakies sztuczne i smieszne.....sama tak robie jak ty, zreszta nie ma innego wyjscia, bo jak zrobisz inaczej czy powiesz prawde, to pracy nie dostaniesz...

zreszta nie ma co sie nad tym rozwodzic- tak jest i koniec kropka, nic sie na to nie poradzi

w tym wszystkim jest tylko jedna rzecz, ktora mnie zastanawia....otoz zastanawiam sie tylko, czy taki pracodawca wierzy w te wszystkie glupoty, co ludzie opowiadaja na rozmowach kwalifikacyjnych? ze niby wszyscy marza o tej pracy, bo pewnie kazdy, kto sie zglosi tak mowi i ze praca jaka by nie byla, jest oczywiscie fascynujaca dla wszystkich bez wyjatku
mi ciezko takie bzdury przechodza przez gardlo, ale trzeba sie dostosowac, bo nie ma wyjscia
jestem pewna, ze ludzie co innego mowia, a co innego mysla, bo do pracy chodzimy, zeby zarabiac pieniadze, a nie dlatego, ze nas to fascynuje oczywiscie jezeli nas dodatkowo fascynuje, tym lepiej a mnie tym bardziej fascynuje, im lepiej zarabiam

ta fascynacja jest komiczna, ja kiedys dawałam ogłoszenie w necie o prace ze zatrudnie sprzedawce i był ogromny odzew, czytajac listy motywacyjne i CV kazdy marzyl o takiej posadzie, było np napisane cel: sprzedawca w co mi sie nie chciało wierzyc

No ja też różne przejścia miałam np. prośbę, żeby w umowie wpisać asystentka a nie ekspedientka, haha juz nie mówiąc o sprzedawcy .
A ponoć żadna praca nie hańbi .
Mnie najbardziej razi sztuczność tych osób w garniturkach, po których od razu widać, że się źle czują, wyuczone słownictwo, akcentowanie, gestykulacja - nie cierpię tego! W dodatku tego samego uczą na rozmowach kwalifikacyjnych: siadasz tak to jesteś taka, tak to inna, ręcę trzymasz tu to już źle itd itd.

Bo ja wiem... Teraz to chyba przyjmując do pracy patrzą głównie na doświadczenie.

GosiaczEq wiadomo że asystentka ładniej brzmi

A ten engineer od przepychania toalety to nie zły

Choć wiecie, siedzę sobie w pracy z kobitką co rekrutacje przeprowadza, i powiem szczerze że ona zawsze komentuje jak kto się ubrał. I ten co się "postarał" od razu jej sie bardziej podoba

Hahaha nie dziwie się kolega kiedyś miał na rekrutacji gościa w dresie