Beauty w Polsce

Jako, ze jest temat dotyczacy rzeczy, ktorych zalujemy w swoim zyciu, czas na cos bardziej optymistycznego. Ja jestem dumna z tego ze potrafilam uciec z baaardzo okrutnej dla mnie Polski i ulozyc sobie zycie za granica. Normalne zycie bez niszczycielskiej dzialalnosci mojej rodziny.

ja tak najbardziej, najbardziej, najbardziej.. jestem dumna ze swoich dzieci

ja jestem dumna,ze udalo mi sie schudnac 20kg

Dumny to za dużo powiedziane...Cieszę się,że nauczyłem się traktować życie jak przeciwnika ,z którym można wygrywać..Drobne sukcesy motywują mnie do dalszego działania,a porażki aż tak bardzo nie przerażają...No i nauczyłem się ,że życie tylko od czasu do czasu jest takie pięknę...Teraz jestem na etapie oczekiwania ,na ta piękniejszą jego stronę...

Cieszę się ,że pojawił się ten temat...

anne21 pisze:ja jestem dumna,ze udalo mi sie schudnac 20kg

ja też kiedys schudłam ponad 20 kg, ale zapomniałam już ze kiedykolwiek byłam gruba, naszczęście

Ja chcialabym byc dumna z tego , ze schudlam 20 kilo. Ale u mnie wskazowka na wadze raczej przesuwa sie w druga strone :? Nie jestem gruba, ale mogloby byc lepiej. Angielskie bezstresowe zycie nie jest dobra kuracja odchudzajaca

Jestem dumna z tego, ze mimo sprzeciwow otoczenia i naglych zmian sytuacji osiagnelam upragniony cel - zoperowalam sobie nos

dotty pisze:Angielskie bezstresowe zycie nie jest dobra kuracja odchudzajaca

niestety, wszystkie moje koleżanki wracają z tamtąd, cztery razy większe i to chyba nie jest kwestia stresu, ale temtego sztucznego zarcia

groszek, nic nie mow... ja juz 2 razy chudlam po 10 kg.... i teraz znowu musze z 5.... a co do tematu... jestem dumna z siebie ze potrafie poradzic sobie w trudnych sytuacjach.. ze nie boje sie wyzwan... ze jak sobie cos postanowie to dąze wytrwale do celu... ze potrafilam ulozyc sobie zycie mimo wielu przeszkod....i jeszcze z tego ze potrafilam sie zmienic na innego- lepszego czlowieka... ( tak mowią hehe)

A ja jestem dumny z jednego. Gdy parę ładnych lat temu usłyszałem wyrok, że moje dziecko ma 10% szans na przeżycie (dwa nowotwory - chłoniak rozsiany po całym organiźmie i białaczka limfoblastyczna), to ja się nie poddałem i pomimo tego, że rozpadało mi się małżeństwo bo żona znalazła sobie młodszy model, musiałem zmienić pracę, umarł mój ojciec, siostra i człowiek został sam z umierającym dzieckiem mieszkając z nim w szpitalu na onkologii - udało mi się go wyrwać śmierci. Pomimo tego, że człowiek teraz ma parę zmarszczek, siwy włos i po raz kolejny rozpoczynam życie na nowo, to najważniejsze jest to że moja Pociecha żyje i ma się dobrze. Wbrew wszystkiemu i wszystkim. Właśnie moje dziecię wyjechało na ferie po przejściu wietrznej ospy. Po raz pierwszy w życiu cieszyłem się, że dziecko zachorowało na zakaźną chorobę. Upiłem się kiedy wyzdrowiał. Ze szczęścia - bo to oznaczało, że bez przeszczepu mój Hero zregenerował szpik i jest wyleczony. Naprawdę jestem z tego cholernie dumny.

Pamiętam każdy dzień i noc spędzoną z dzieckiem w szpitalu - i wiem, że warto było stracić wszystko by zyskać życie dziecka.

Miłego dnia życzę.