Beauty w Polsce

Od jakiegoś czasu zastanawiałam się czy napisać o tych bardzo osobistych i bolesnych sprawach...Niestety moje małżeństwo się nie udało..nie ma czego ratować, z wielu powodów... Proszę o rady te z Was, które mają tę traumę za sobą...Jak się nie dać, jak zacząć życie od nowa..gdy brak nadzieji na wszystko..gdy brak juz sił na bezsensowny płacz...gdy ma się najkochańsze na świecie dziecko....

ruta25, przykro mi, ale ja ci nie pomoge, choc bylam rozwodka :? Chociazby z jednego powodu - ja chcialam tego rozwodu oraz ja zlozylam pozew, nie mialam z tym faktem zadnych trudnych i bolesnych przejsc :)

Bardzo trudny temat-wspolczuje Ruta i nic wiecej nie napisze,bo jestem teraz z mezem i nie planuje rozwodu...

Czasami jest ciezko i nie wykluczam,iz moze nadejsc koniec... :? ...narazie jest jak jest i nie chce tego zmieniac.http://www.beautywpolsce.com/forum/imag ... 48Bolt.gif

Ruta bardzo wspolczuje ! Ja przezylam takie rozstanie i choc nie mialam obraczki na palcu to po 7 latach zwiazku czulam sie jak typowa zona. Nie mielismy dzieci. W twoim przypadku musisz byc dzielna bo masz dla kogo zyc, dziecko potrzebuje matki, nie moze widziec twojego cierpienia i rozpaczy. Dasz sobie rade!!! Nie zamykaj sie w sobie, rozwod to nie wstyd i lepiej sie rozstac niz trwac w nieszczesliwym zwiazku! Gdzies napewno czeka mna ciebie ten wlasciwy facet! Trzymaj sie cieplutko!!!!

ruta, sama wychowuje 8 letniego synka, z jego ojcem mi nie wyszlo. Poradzisz sobie, samotnośc nie oznacza cierpienie, pomysl o wolności, o sobie o dziecku, wszystko jeszcze przed nami.

Ruta bardzo mi przykro również...
Nie udzielam się zbyt często na forum,ale przeszłam rozwód...
Od 21.XII.2005 roku jestem rozwódką.
Wcześniej przez pół roku byliśmy w separacji.
Nie mieliśmy dziecka.Nasze małżeństwo trwało niespełna 3 lata.Kochałam eks-męża nad życie,i choć nigdy nie było różowo,wiem,że ja ze swojej strony zrobiłam wszystko,zeby to małżeństwo uratować.Były chwilowe separacje...wizyty u psychoterapeuty...ingerenacje rodziny i przyjaciól...setki godzin rozmów...błagań z mojej strony i nic!!! "Do tanga trzeba dwojga" a mój mąż nie chciał uratować naszego związku.
Winił mnie za jego rozpad,podkreślając jaki On był biedny.A prawda była taka,ze miał inną kobiete,z którą jest obecnie i dlatego odrzucał wszelkie możliwości naprawy naszego małżeństwa...po prostu nie chciał.
Przeżyłam to strasznie...trauma!!!!!!!!
Pomogli mi przyjaciele i rodzina.
Gdy nie miałam już siły płakać i użalać się nad sobą,gdy brakło łez...wzięłam się w garść, zmieniłam pracę, swoje podejście do życia i siebie...
Miałam już dość czekania,aż on znudzi się obecną zdobyczą i wróci...miałam dość czekania czy w ogóle wróci...
W końcu pozew złożyłam ja. Rozwód dostaliśmy szybko i bezproblemowo.

A ja teraz odżyłam. Mam przyjaciół i pracę. Nie jestem juz wiecznie umęczoną i udręczoną kobietą.
Myslę,że tak chyba musiało być...
A "co nas nie zabije to nas wzmocni"

trzymam kciuki za Ciebię ruta...
Wiem,że to trudne i niemiłe przeżycie,ale czasami to chyba najlepsze wyjście,gdy te wszystkie inne zawodzą...

Ruta, ja tez jestem od dwoch lat po rozwodzie , ale moje malzenstwo skonczylo sie bardzo dawno temu...( nie zluje)
mam syna, dla ktorego warto bylo wziac sie w garsc i nie poddac. teraz ulozylam sobie zycie na nowo. Znalazlam najwspanialszego czlowieka na swiecie. jest nam cudownie i za zadne skarby swiata nie chcialabym cofnac czasu.
Chociaz na poczatku, kiedy moje malzenstwo rozpadalo sie, wiele nocy przeplakalam i zadawalam sobie pytanie dlaczego akurat mnie to spotkalo. Pozniej bylo juz lzej, zaczelam zyc na szybszych obrotach i staralam sie nie myslec o tym co bylo. Powiem Ci tylko jedno: WSZYSTKO MOZNA PRZEZYC, UWIERZ MI....

Ubieglas mnie w zalozeniu tego tematu.Wlasnie jestem (jakie wlasnie od ponad 2 lat) w temacie.U mnie dokladnie odwrotnie to ja mialam dosyc mojego meza nieudacznika, winiacego mnie za wszystkie nieszczescia tego swiata, i odeszlam 2.5 roku temu.Niestety zrobilam to zbyt pozno ze zwyklego tchorzostwa (bo kto zechce kobiete z dzieckiem, lepiej trzymac sie tego co jest)i przez to teraz mam niezly problem bo eks paskudne chce rozwodu z mojej winy(odeszlam bo mialam "alternatywe")nie moge sie zgodzic jednak na takie rozwiazanie bo on nie pracuje i pacowal nie bedzie(to zbyt meczace dla niego) a ja chce wreszcie otworzyc swoj gabinet i nie moge bo pan leniuch lape na kasie polozy jezeli bedzie orzeczona moja wina(moze sie ubiegac o alimenty bo teoretycznie jego sytuacja materialna pogorszyla sie po rozwodzie)Mam juz tego dosyc i nie wiem co mam robic.

lynn25 pisze:Ruta bardzo mi przykro również...
Nie udzielam się zbyt często na forum,ale przeszłam rozwód...
Od 21.XII.2005 roku jestem rozwódką.
Wcześniej przez pół roku byliśmy w separacji.
Nie mieliśmy dziecka.Nasze małżeństwo trwało niespełna 3 lata.Kochałam eks-męża nad życie,i choć nigdy nie było różowo,wiem,że ja ze swojej strony zrobiłam wszystko,zeby to małżeństwo uratować.Były chwilowe separacje...wizyty u psychoterapeuty...ingerenacje rodziny i przyjaciól...setki godzin rozmów...błagań z mojej strony i nic!!! "Do tanga trzeba dwojga" a mój mąż nie chciał uratować naszego związku.
Winił mnie za jego rozpad,podkreślając jaki On był biedny.A prawda była taka,ze miał inną kobiete,z którą jest obecnie i dlatego odrzucał wszelkie możliwości naprawy naszego małżeństwa...po prostu nie chciał.
Przeżyłam to strasznie...trauma!!!!!!!!
Pomogli mi przyjaciele i rodzina.
Gdy nie miałam już siły płakać i użalać się nad sobą,gdy brakło łez...wzięłam się w garść, zmieniłam pracę, swoje podejście do życia i siebie...
Miałam już dość czekania,aż on znudzi się obecną zdobyczą i wróci...miałam dość czekania czy w ogóle wróci...
W końcu pozew złożyłam ja. Rozwód dostaliśmy szybko i bezproblemowo.

A ja teraz odżyłam. Mam przyjaciół i pracę. Nie jestem juz wiecznie umęczoną i udręczoną kobietą.
Myslę,że tak chyba musiało być...
A "co nas nie zabije to nas wzmocni"

trzymam kciuki za Ciebię ruta...
Wiem,że to trudne i niemiłe przeżycie,ale czasami to chyba najlepsze wyjście,gdy te wszystkie inne zawodzą...

Lynn 25,

bardzo współczuję i podziwiam Ciebie

dzięki Megi :)
Aż mi lżej i lepiej jak się Wam poużalałam troszkę...